สายลมอ่อนๆ พัดปอยผมสีขาวของคุณยายผู้นั่งอยู่บนเก้าอี้โยกหวายโบราณ
แว่นสายตาของเธอร่นมาอยู่ตรงปลายจมูก
ขณะที่กำลังขะมักเขม้นอยู่กับงานเย็บปักถักร้อย
ข้างตัวเธอมีหลานสาววัยรุ่นผู้หนึ่งนั่งอยู่ด้วย
เธอประดุจดอกไม้ที่เพิ่งจะแรกแย้ม ทันใดนั้นเธอก็
โพล่งออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยว่า คุณยายคะ ทำไมเราจึงหา รักแท้
ได้ยากเย็นนักคะ ...หญิงชราผู้มีดวงหน้าอารีผู้นี้เงยหน้าขึ้นมาจากงานเย็บปัก
ลูบศีรษะหลานสาวอย่างรักใคร่สักครู่หนึ่ง เด็กสาวกระเถิบ
เข้าไปใกล้พร้อมกับนอนหนุนตักคุณยาย ฟังนะ ยายจะเล่าอะไรให้หนูฟัง...
เมื่อหลายศตวรรษก่อน ขณะที่โลกเรายังอ่อนวัยกว่านี้
รักแท้ปรากฏอยู่ทุกหนทุกแห่ง มนุษย์สามารถเป็นเจ้าของมันได้ด้วยการเรียกหา
จึงมองไม่เห็นคุณค่าของ รักแท้
เมื่อเป็นดังนี้พระผู้เป็นเจ้าจึงตัดสินใจที่จะเก็บรักแท้เอาไว้
...คุณยายหันมาส่งยิ้มและลูบผมนุ่มๆของหลานสาวอย่างอ่อนโยน
แล้วกล่าวต่อไปว่า... พระผู้เป็นเจ้าขอให้นางฟ้าสองตนช่วยเก็บรักษารักแท้
แรกทีเดียวนางฟ้าได้ฝังรักแท้ไว้ในดิน แต่มนุษย์ก็ขุดมันออกมาได้อย่างง่ายดาย
ต่อมาพวกเธอจึงนำรักแท้ไปเก็บไว้บนภูเขาที่สูงที่สุด
แต่ผู้คนก็พากันปีนป่ายไปจนถึงยอดเขานั้น...
นางฟ้าจึงนำไปไว้ได้ท้องทะเลลึกแต่มนุษย์ก็ยังดำดิ่งสู่ก้นทะเล
แล้วนำรักแท้กลับคืนมาอีกจนได้ คุณยายคะ...
รักแท้ก็ยังหากันได้ง่ายๆอยู่ดีนี่คะ หลานสาววิพากษ์ ...เพราะมนุษย์ก็จะขุด
ปีน และว่ายน้ำ...
ในที่สุดนางฟ้าจึงตกลงใจที่จะเก็บรักแท้ไว้ในหัวใจมนุษย์...
นับจากนั้นผู้คนต่างก็มีปัญหาในการติดตามหารักแท้..
เพราะว่าพวกเขาจะพากันมองหามันในทุกหนทุกแห่ง ยกเว้นที่เดียว...
ที่ซึ่งควรจะเก็บมันไว้ นั่นคือ ...ตรงหัวใจ คุณยายกล่าวในที่สุด
แล้วทุกวันนี้ คุณมองหา รักแท้ ที่ ตรงหัวใจ ของคุณหรือยัง.....
